zondag 15 april 2012

Lucie

Er was post. De doos met de opgeplakte letters P O S T, die dienst deed als brievenbus, hing een beetje scheef aan zijn ophaalkoord. Er lag een bruin papieren pakje in, dat dichtgebonden was met zandkleurig touw. Er stond niet op voor wie het bestemd was of wie het gestuurd had; er zaten niet eens postzegels op. Ik besloot dat het voor mij was.

Ik haalde het touw los en vouwde het papier open. Er zat een grote lucifersdoos in het pakje. Het deksel stond een beetje bol, waardoor ik onmiddellijk zag dat er iets in de doos zat.


Ik schoof het deksel er een klein stukje vanaf.


Er zat een piep klein meisje in, met bruine haren en bruine ogen, een roze mond, maar geen neus. Haar armen en benen waren langs haar romp over haar schouders gevouwen, zodat ze precies in het rechthoekige bakje paste.

Ik schoof het deksel helemaal van haar af en vouwde haar lange rood-wit gestreepte armen en benen uit de holtes naast haar hoofd en legde ze over de randen van de lucifersdoos.


Het was een Lucie, of een van 'the match box people', zoals men ze in Engeland en de Verenigde Staten noemen.

Lucies komen uit Zweden, om precies te zijn uit de luciferfabriek van Uddevalla. Het volkje woont al bijna honderd jaar in de fabriekshallen. Vanwege de zwaveldampen die er hangen, hebben ze geen neus. Ze zouden constant flauwvallen van de geur van rotte eieren die de hele dag om hen heen hangt.



 

Heel af en toe reist een Lucie af naar de mensenwereld. Meestal uit nieuwsgierigheid, soms om een boodschap door te geven. Aangezien mijn Lucie geen briefje bij zich had, vermoedde ik dat ze gewoon een tijdje bij mij in de boomhut wilde zijn.

Ik zette haar naast Konijn en Beer in de vensterbank, zodat ze het Smalle Bos in kon kijken en bedacht me dat ze nu met z'n drie├źn waren en dat dat voor problemen kon zorgen. Ik besloot Fanny en Lea om hulp te vragen. De meisjes hadden de boomhut ontdekt en zouden misschien wel willen helpen met het verzorgen van de aangewaaide boomhutbewoners. 



Terwijl ik dat bedacht, keek ik even naar Lucie. Ze had een glimlach om haar mond gekregen.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen