maandag 19 maart 2012

Konijn



Op een dag vond ik Konijn. Het was een klein knuffelkonijntje; zijn lijf was niet groter dan een pak suiker. Alleen staken er vier lange armen en benen uit, die weer hele grote handen en voeten hadden. Alsof het beestje gemaakt was om zwaar werk te doen, zo groot waren zijn handen.

Ondanks zijn grote voeten en handen en lange ledematen, waar met gemak een kinderhandje om heen geklemd kon worden, wat ook regelmatig gedaan was gezien de donkere vlekken op de grijze vacht, was het zijn baasje niet gelukt hem op de fiets goed vast te houden. Konijn was op straat gevallen. Met zijn neus op de keien, languit op de steenkoude straat. Fietsers waren voorbij geracet, een paar auto's reden met hun brede banden vlak langs zijn pootjes. Zijn baasje had het misschien niet eens gemerkt, of nog erger, misschien toch wel en had het hard geroepen maar hoorde zijn vader of moeder het niet.

Konijn had een grote pleister op zijn hoofd toen ik hem van de straat op raapte. Door die pleister leek hij nog zieliger dan hij al was. Zijn zwarte kraaloogjes keken zo droevig de wereld in.


Nu zit Konijn een beetje bij te komen op de vensterbank in de boomhut. Om zijn baasje te laten weten dat ik Konijn gevonden heb, heb ik postertjes gemaakt met zijn hoofd erop. Het is net alsof hij een gezochte bankovervaller is.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen